έποψη

Γκόρτσος ή Μάντας; 

Πάντα μου άρεσαν οι νέες γλωσσικές ορολογίες, που εμφανίζονται αρχικά ως μια σύνθεση λέξεων και καταλήγουν με περιεχόμενο, ενίοτε και επαναστατικό. Στην Ελληνική, οι γλωσσοπλάστες που αφήνουν πάντα εποχή είναι συνήθως οι πολιτικοί. Για να εξηγούμαστε, οι Έλληνες πολιτικοί, γιατί οι Κύπριοι…

Στη δεκαετία του ’70 κυριάρχησε η δωρική λιτότητα των Καραμανλικών αποφθεγμάτων όπως το γνωστό «Τελικά ποιος κυβερνά τον τόπο», όπως και το σλόγκαν -επιτομή της κινδυνολογίας- «Καραμανλής ή τα τανκς». Τη δεκαετία του ’80 ένας άνθρωπος με μια μόνο λέξη κατάφερε να εκφράσει έναν ολόκληρο λαό: «Αλλαγή». Ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η στρατηγική απεγκλωβισμού όλης της χώρας από την τριτοκοσμική μιζέρια εκφράστηκε με μια ακόμη λέξη: «Eκσυγχρονισμός». 

Σήμερα, καθώς η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα φουντώνει, απομόνωσα μια ατάκα του ανεψιού Καραμανλή: «Νέος Πολιτικός Πολιτισμός». Μπορεί να είναι ατάκα ήπια και μαλθακή, αλλά τέτοια μαλθακότητα υπάρχει και στον πολιτικό αέρα της σημερινής Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που προχωρεί και περνά την καλύτερη φάση της ιστορίας της μετά το χρυσό αιώνα του Περικλή. Κι ας με βρίσουν κάποιοι, αλλά αυτό είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Έχει από το 400 π.Χ. η χώρα να γίνει το επίκεντρο του σύγχρονου κόσμου, και είμαστε τυχεροί μέσα στην αιωνιότητα που η μοίρα μάς έφερε να το ζήσουμε αυτό. Γιατί πού ξέρεις, μετά τους Ολυμπιακούς μπορεί να καταλήξουμε σε νέο Πελοποννησιακό ή έστω και σε μια ύφεση των κοινωνικών δομών και αξιών, ανάλογη της αθηναϊκής τυραννίας. Το σίγουρο είναι πως όλα τα πιο πάνω πιθανόν να γίνουν στα πλαίσια της γνωστή οικογενειοκρατίας. Καραμανλήδες Vs Παπανδρέηδες, ή αλλιώς Γκόρτσος Vs Μάντας!

Οι αγαπημένες μου ταινίες στον Ελληνικό Κινηματογράφο είναι αυτές της Καρέζη. Σε αντίθεση με τα μελό της Βουγιουκλάκη, όπου κυριαρχούσαν πάντα οι έρωτες της ναζιάρας ξανθιάς, η Καρέζη πάντα διάλεγε ταινίες που είχαν στο επίκεντρό τους κοινωνικά φαινόμενα. Η Δεσποινίς Διευθυντής καταπιανόταν με το φεμινιστικό και την πρωτόγνωρη τότε εμφάνιση γυναικών-μάνατζερ. Στην ταινία Μια Τρελή, Τρελή Οικογένεια, το Τζενάκι ήταν στο επίκεντρο μιας νεόπλουτης οικογένειας, την οποία κτυπά ο χωρισμός των τρελών γονέων (Παπαγιαννόπουλος - Αρώνη), ενώ ο γαμπρός προσπαθεί να βάλει μια τάξη (Αλεξανδράκης). Η αποθέωση της Καρέζη και της ελληνικής κωμωδίας ως κοινωνική σάτιρα γίνεται στο Τζένη, Τζένη, όπου ένα νησί άγεται και φέρεται μεταξύ των δύο οικογενειών που θέλουν τη θέση του βουλευτή. Γκόρτσος ή Μάντας; Έτσι και σήμερα στην Ελλάδα. Καραμανλής ή Παπανδρέου; Σε ένα remake ταινιών που ξεκινούν από το ’60. Όταν βλέπω τον παχουλό Καραμανλή να μιλά για «νέο πολιτικό πολιτισμό» και τον Γιωργάκη με το κολλητό του φανελάκι και την αθλητική του τσάντα να πηγαίνει η ώρα 7.30 (prime time δηλαδή) στο γυμναστήριο, σκέφτομαι τον πολιτικό λόγο του «εγώ εν τζιαι…».

Ο πολιτικός λόγος του «εγώ εν τζιαι...» είναι ο πολιτικός λόγος του διπλοκάμπινου, του λαϊκισμού και της σοβαροφάνειας. Είναι ο πολιτικός λόγος που επιβάλλει ότι η Ακκελίδου πρέπει να μην παραιτηθεί, αν και βγάζει μάτια ότι δεν τα καταφέρνει, είναι ο πολιτικός λόγος του Ομήρου, που ακόμη μένει στη μάνα του στην Πάφο (και ήθελε να γίνει Πρόεδρος), είναι ο πολιτικός λόγος του Αναστασιάδη, που ήθελε να γίνει Πρόεδρος του ΔΗΣΥ για να «κάνει σκληρή αντιπολίτευση» και σήμερα τα κάνει πλακάκια με τον Τάσσο. Ο πολιτικός λόγος του Κύπριου πολιτικού είναι ψαλιδισμένος από έλλειψη γνώσης Ελληνικών, είναι γεμάτος κοιλίτσες με σούβλα και ουίσκι και μπίζνες χωρίς ουσία πολιτικής. 

Ο σημερινός Ελληνικός Πολιτικός Πολιτισμός είναι αυτός ο πολιτισμός που εμείς δεν έχουμε. Τον έχουν οι Αθηναίοι, κι ας είναι σε επίπεδο δύο οικογενειών. Θυμάστε εσείς κάποια ατάκα σλόγκαν Κύπριου πολιτικού, που να έγραψε ιστορία; Εγώ όχι (εκτός από το «Μάριε μιλώ Ελληνικά», του μακαρίτη του Σπύρου).